Ne mutlu Türküm diyene!

17- 18 yaslarimdayken tren istasyonunda beklerken, o kalabalik istasyonda bir adamin yanindakiyle konusmasini duymustum. Adamin her iki kelimesinden biri Anasini... bilmem ne idi. O zamanlar cok zayiftim, 55-60 kg bir seydim.Boyum simdiki kadar vardi.

Adam boy olarak bana göre baya ufak tefek biriydi.

Ana avrat küfürle konusmayi öyle bir aliskanlik haline getirmisti ki, her cümlesi küfürle basliyordu.Bir de "Allah" deyince gerilmis olan sinirlerim biraz da gerilmisti. Adama:

"Agabey" dedim, hem Allah kelimesini kullaniyorsunuz, hem de ana avrat küfrediyorsunuz" demistim. "Küfretmesiniz"..

Adam bana ne desin:
"Yüzünü sey yapayim!" (daha acik yazmaya terbiyem müsait degil)

Orada benden baska bir sürü insan vardi da bana destek olmamistilar.
Sonra tam tren geldiginde bir tanesi yanima yanasip,bana destek olur sekilde bir seyler mirildanmisti ve eklemisti. "Aslinda ben müdahele edecektim..v.s v.s"

Ne mutlu Türküm diyene...

Sabah sabah nerden geldi bu aklima tam bilmiyorum, sanirim Türkiye´ye geri dönüp dönmemek konusundaki düsüncelere paralel aklima geldi.
Tabii aradan yillar gecti cocuk degilim, kilom 85. Asabi mizacima uygun bir fizigim de oldu bu arada.Ama hergün birileriyle trafikte, alisveriste, toplu tasiama vasitalarinda, takside v.s kavga mi edecegim?

Gönderen Hadsiz deliller zaman: 12/30/2007 11:35:00 AM 0 yorum